Repertuar

Tańce i śpiewy górali śląskich.
Zespół „Kuźnia Artystyczna” wiele zawdzięcza pani Zofii Marcinek, wybitnej specjalistce folkloru tanecznego śląska. Jej też dedykuje opracowanie tańców i śpiewów górali śląskich zamieszkujących pogranicze polsko-czesko-słowackie.

Przez łąkę biegnie dziewczynka niosąc długą trąbitę. Ucieka przed chłopcami, którym ją zabrała. Granie na trąbicie to wielka sztuka i ona też chciałaby spróbować. Nie wychodzi jej to jednak ku uciesze kolegów. Okazuje się, że oni też tego nie potrafią i dopiero wezwanie innego małego „specjalisty” pozwala na wysłuchanie pięknej góralskiej melodii. Zachęca ona inne dzieci do zebrania się na polanie i wspólnej zabawy. Chłopcy lubią się popisywać – dobrym do tego tańcem jest żabiok, w którym mogą się pochwalić swoją siłą i zręcznością. Dzieci tańczą również tańce trójkowe – chustkowego, trojoka i koziorajkę – tak charakterystyczne dla Śląska.

Stroje górali śląskich są bardzo archaiczne. Niektórych materiałów już nawet nie ma. Materiał na błękitne fartuszki modrzyńce „Kuźnia” sprowadzała z samych Czech.

Tańce górali śląskich
Choreografia – Agnieszka Nagnajewicz
Muzyka – ludowa
Aranżacja – Zofia Szafrańska

 

Tańce Wilanowa i Południowego Mazowsza

To wyjątkowa pozycja w naszym programie. Stąd pochodzimy i chcieliśmy zaprezentować swoje piękne, a mało znane w Polsce stroje oraz tańce. Skorzystaliśmy z zapisów Oskara Kolberga i Grażyny Władysławy Dąbrowskiej i podjęliśmy próbę wyobrażenia sobie, jak te tańce mogły niegdyś wyglądać. Tańce z tych okolic to przede wszystkim mazurki, oberki i polki o oryginalnej frazie muzycznej. Najbardziej znanym tańcem wilanowskim jest kowol, którym zespół otwiera swoją prezentację. Kajduk i zając to tańce-zabawy wykonywane z kapeluszami i kijami, a charakterystyczne nie tylko dla najbliższych okolic Warszawy, lecz niegdyś rozpowszechnione na północ od niej w kierunku Kujaw oraz Kurpiów i dzisiejszej Białorusi. Najbardziej znaną melodią jest chyba „Przepióreczka”. Pod tą nazwą występuje i taniec i zabawa, których charakter pokazujemy na scenie. Żeby zatańczyć ze swą wybranką, chłopiec musi ją najpierw złapać. Gdy już razem zatańczą, rozdzielają się, by włączyć inne pary do tańca. Najbardziej jednak lubimy tańczyć polkę-galopkę, no i dumni jesteśmy, że możemy się zaprezentować w trudnych oberkach. Zaczynamy od owczarka, w którym jeden z chłopców nie ma partnerki i musi tańczyć ze skórzanym pasem do czasu gdy w odpowiednim memencie melodii, gdy wszyscy muszą zmienić partnerów, może złapać sobie partnerkę z jednej z tańczących par.

Nasze stroje są rekonstrukcją strojów okolic Wilanowa i Powsina. Charakterystyczne są tu piękne żakardowe materiały i jednokolorowe ręcznie wykonane hafty i koronki zdobiące koszule. Hafty wilanowskie to w unikatowy sposób przetworzone motywy roślinne i kwiatowe wyszywane czarną nicią. Strój chłopięcy to kopia zachowanej sukmanki chłopięcej. Nieczęsto się zdarza, by zachował się strój uszyty na dziecko – my możemy się poszczycić taką rekonstrukcją. Tak jak sukmana,  jest ona wykonana z granatowego sukna i zdobiona czerwonym kołnierzem.

Tańce Wilanowa i Południowego Mazowsza
Choreografia – Agnieszka Nagnajewicz
Muzyka – ludowa
Opracowanie – Aleksander Romański

 

Krakowiak

Na krakowski rynek przychodzą chłopcy i przebierają jednego ze swoich kolegów za kwiaciarkę, chcąc zmylić dziewczęta. Te mają chęć zrobić kwiaciarce psikusa, ale okazuje się, że owa „kwiaciarka” wcale kwiaciarką nie jest. Próbują dogonić psotnika, gdy im się wyrywa i nie mogą sprawić mu bury obrażają się na chłopców. Dopiero podczas hejnału z Wieży Mariackiej, gdy emocje opadają, chłopcy przynoszą dziewczętom kwiaty, czym skłaniają je do przebaczenia i dalszej wspólnej zabawy w tańcu – krakowiaku.

„Kuźnia” prezentuje krakowiaka w krakowskich strojach z okolic Bronowic. Strój ten stał się symbolem polskości i doczekał się wielu scenicznych opracowań. My staraliśmy się by był jak najbliższy odnalezionym przez nas wzorom autentycznych strojów. Stroje dziewcząt są bogato zdobione złotymi i srebrnymi taśmami i masą czerwonych koralików. Stroje chłopców zdobią pasy z brzękadłami i czerwone rogatywki z pawimi piórami.

Krakowiak „Na Krakowskim Rynku”
Choreografia – Agnieszka Nagnajewicz
Muzyka – ludowa
Aranżacja – Aleksander Romański

Mazur – stroje szlacheckie

W pięknych, bogatych strojach szlacheckich uszytych z aksamitu, brokatu i futra nasz zespół prezentuje jeden z piękniejszych polskich tańców narodowych – mazura. Łączy on w sobie polską dumę i zadzierżystość. Te stroje mają szczególne znaczenie dla zespołu pochodzącego z Wilanowa, ze względu na bliskość XVII-wiecznego barokowego pałacu króla Jana III Sobieskiego. Na portretach zdobiących pałacowe sale i korytarze można zobaczyć wielmożów odzianych w kontusze i opasanych pasami słuckimi.

Mazur „Na polskiej niwie”
Choreografia – Agnieszka Nagnajewicz
Muzyka – Stanisław Marzec
Wykonanie – Orkiestra Polskiego Radia pod dyrekcją Stanisława Rachonia

 

Polonez

Polski taniec narodowy, który wykonujemy do dziewietnastowiecznego poloneza K. Kurpińskiego pt. „Gdy człek w polski taniec stanie” . Poloneza „Kuźnia” wykonuje w różnych strojach zależnie od wymagającej tego okazji.

Polonez „Gdy człek w polski taniec stanie”
Choreografia – Agnieszka Nagnajewicz
Muzyka – Karol Kurpiński
Aranżacja – Zofia Szafrańska

Kujawiak

Kujawiak to polski taniec narodowy oddający charakter romantycznej miłości. Tancerzy łączą spokojne i płynne ruchy, zapatrzenie w siebie, pewien dystans a zarazem czułość i tęsknota. Nasz zespół prezentuje kujawiaka w strojach wilanowskich. Strój kobiecy zdobiony jest unikatowym czarnym haftem o stylizowanych motywach roślinnych i kwiatowych. Widoczny jest on na koszulach i bogatych chustach czepcowych. Dla stroju męskiego charakterystyczna jest granatowa, długa sukmana zdobiona czerwonym kołnierzem.

Kujawiak „Wesołe kółeczko”
Choreografia – Agnieszka Nagnajewicz
Muzyka – Stanisław Rososiński
Wykonanie – Polska kapela Feliksa Dzierżanowskiego

Dyngus w Łowiczu

Lany poniedziałek. Chłopcy zbierają się przy studni, żeby nabrać wody do wiader. Z domu wychodzi dziewczynka. Otwiera furtkę a tam przyczajeni chłopcy już chcą ją oblać. Na motywach zwyczajów dyngusowych Kuźnia pokazuje polki, oberki i walczyki z regionu łowickiego.
Choreografia: Agnieszka Nagnajewicz
Muzyka: ludowa, z publikacji Oskara Kolberga
Aranżacja: Aleksander Romański
Podziękowania dla pana Jacka Jackowskiego i Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk

Kujawiak z Oberkiem

Przepiękne wilanowskie stroje. Rekonstrukcja na podstawie zbiorów Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie. Romantyczny kujawiak przechodzący w żywiołowego oberka w wyjątkowym, pełnym wyczucia stylu i poczucia humoru wykonaniu dorosłej grupy zespołu Kuźnia Artystyczna.
Choreografia: Agnieszka Nagnajewicz
Muzyka: Aleksander Romański

Stylizacje czeskie

Choreografia inspirowana folklorem czeskim do muzyki zespołu Radost z Pardubic stworzona na potrzeby święta Dni Europy.
Choreografia: Agnieszka Nagnajewicz
Muzyka: Zespół „Radost” z Pardubic, Czechy

Stylizacje ukraińskie

Choreografia inspirowana tańcami huculskimi do muzyki Orkiestry Św. Mikołaja stworzona na zamówienie Filharmonii Narodowej w Warszawie. Choreografia: Agnieszka Nagnajewicz
Muzyka: „Kołomyjka” Orkiestry Św. Mikołaja

Komentowanie wyłączone